Rozdział 47

Kara

Cisza po ich wyznaniu jest dusząca — nie dlatego, że przestali mówić, ale dlatego, że ciężar ich słów wciąż wsiąka mi w kości. Myśleliśmy, że jesteś niewdzięczna. Prawie cię zabiliśmy. Wiedzieliśmy, co robimy. Prawda siedzi w pokoju jak czwarte, złowrogie, lodowate widmo.

Ale ja wcale nie c...