Kabanata 05 Paglipat ng Pera

Tahimik ang buong kuwarto. Nag-iba ang mga mukha ng lahat.

Sa tingin, parang simpleng parusa lang ito kina Tom at sa mga kasamahan niya—pero ang totoo, pagpapakita ’to kung sino ang may hawak ng kapangyarihan.

Si Ryder mismo ang itinalaga ni Scott at may espesyal na posisyon.

Kung tutuusin, mga mataas na empleyado lang din naman ang mga executive na ’to.

Sino ba ang may lakas ng loob na kumontra kay Ryder? Tumango silang lahat bilang pagsang-ayon.

Kung gugustuhin ni Ryder, kaya niya silang tanggalin nang parang wala lang.

Tumango si Ryder, halatang kuntento. “Kung gano’n, kayo na ang bahalang magbantay.”

Pagkasabi nun, diretso siyang lumabas ng men’s room at sinabi kay Sophia, “Bise Presidente, ipasyal mo ’ko.”

“Opo!” Mabilis na sumunod si Sophia.

Nang makaalis na si Ryder, saka lang nakahinga nang maluwag ang ibang executive na naiwan sa banyo. Biglang sumabog ang naipong inis nila. Una, binanatan nila sina Tom at ang grupo nito nang todo, saka nila pinilit na sumunod sa utos ni Ryder.

“Ayaw n’yong dumila? Gusto n’yong lumaban?!”

Lugmok sina Tom at ang iba pa, pero hindi sila naglakas-loob na banggain ang mga “boss” na ’yon. Napilitan na lang silang magtiis at gawin ang ipinapagawa sa kanila, kahit nanginginig sa galit at hiya.

Dinala ni Sophia si Ryder sa ika-20 palapag, sa opisina ng CEO.

“Mr. Clark, nilinis na po ang opisina n’yo kahapon. May mga gusto po ba kayong baguhin sa ayos?” tanong ni Sophia.

Umupo si Ryder sa mamahaling leather sofa at sinipat ang paligid—maluwang at ang gara ng dating.

“Wala. Bise Presidente, maupo ka. Hindi kailangang masyadong pormal,” sagot ni Ryder.

Umupo si Sophia sa tapat niya, eleganteng nakatawid ang mga binti na balot ng itim na stockings.

“Mr. Clark, pasensya na po talaga sa nangyari kanina. Baka naman po… makahingi ako ng pabor—magsabi po kayo ng maganda tungkol sa ’kin kay Scott,” pakiusap niya.

Kumaway lang si Ryder. “Hindi ko ’yan babanggitin kay Scott.”

“Salamat po, Mr. Clark!” Napabuntong-hininga si Sophia at napahawak sa dibdib, halatang hindi pa rin makahupa ang kaba.

Iniba ni Ryder ang usapan. “Hindi ko pa kabisado ang mga operasyon ng kumpanya. Kailangan ko ang tulong ni Ms. Anderson sa mga susunod.”

“Opo, siyempre! May iba pa po ba kayong utos, Mr. Clark?”

“Sa ngayon, wala…” Sandaling tumigil si Ryder. “Pero may paalala—narinig ko na pinsan daw ni Tom ang financial manager ng kumpanya. Alam mo ba ’yon?”

“Wala po akong narinig na ganyan!” Umiling si Sophia, seryoso ang mukha. “Malinaw po sa patakaran ng kumpanya na kailangang i-declare ng mga nasa finance ang anumang relasyon sa kapamilya sa ibang empleyado. Huwag po kayong mag-alala, Mr. Clark, iimbestigahan ko po ’to nang maigi.”

Tiningnan ni Ryder ang oras. “Hanggang dito na ’ko. May aasikasuhin pa ako, kaya aalis na ’ko.”

“Ihahatid ko po kayo.”

“Hindi na, huwag ka nang maabala.”

Biglang may naalala si Sophia. “Mr. Clark, may dinner po tayo mamayang alas-sais kasama ang mga partner ng kumpanya. Makaka-attend po ba kayo?”

“Oo. Saan?”

“Sa The Pint House!”

“Okay. Pupunta ako.”

Tumango si Ryder.

Pagkaalis ni Sophia, tiningnan niya ang phone niya.

Saktong may pumasok na mensahe sa group chat ng mga kaklase niya noong high school. Kay Tim—ang class president.

Tama nga, hindi pa niya naaayos si Tim.

“Guys, nag-oorganize ako ng class reunion ngayong gabi sa The Pint House—sagot ko na! Mag-sign up na kayo! Oo nga pala, nandun din si adviser natin, si Mr. Blair!”

Agad na nag-ingay ang group chat: “The Pint House? Best resto sa Houston ’yan! Ang mahal kaya!” “Grabe, class president, astig mo! Sama ako!” “Ako rin!”

Nakangiti si Tim habang binabasa ang mga reply, halatang tuwang-tuwa. Kumuha siya ng litrato sa opisina niya at ipinost sa group chat, may caption: “Sobrang nakakapagod sa trabaho, nakakulong sa opisina maghapon. Naisip ko, ipon tayo para makapag-unwind. Miss ko na kayo!”

Halata namang nagyayabang siya. Sunod-sunod agad ang mga reply: “Grabe, ang ganda ng desk mo! Nakakainggit!” “Sabi ko na nga ba, si Tim daw HR manager sa malaking kumpanya, kumikita ng apat o limang daang libo kada taon!”

Pati ang adviser nila, si Mr. Blair, napa-comment din nang puno ng emosyon: “Tim, malayo mararating mo! Dapat gayahin ka ng lahat!”

Humble kuno ang sagot ni Tim: “Salamat po, Sir! Kung may kailangan kayo sa ’kin sa susunod, sabihin n’yo lang. Magtulungan tayo, magkaklase tayo!”

Puro papuri ang laman ng group chat.

Tapos may biglang nagtanong sa GC: “Bakit tahimik si Ryder? Nandito ba ’yon sa group?”

“Ryder? ’Yung hindi nga makabayad ng tuition nung high school? ’Yung namumulot pa ng tira-tirang mansanas na tinapon na ng iba?”

“Noon tira-tirang mansanas kinakain, ngayon live-in na manugang, sarap-buhay!”

“Walang bayag, walang silbi!”

“Balita ko naaksidente kapatid niya ilang araw na, kaya kung kani-kanino nangungutang. ’Wag kayong magpaloko!”

“Ganyang klaseng basura—kahit may pera ako, hindi ko papautangin!”

Walang pakialam si Ryder. Hindi naman siya naging close sa kahit sino sa kanila nung nag-aaral. Bakit niya iintindihin opinyon nila?

Halos wala rin sa GC ang nakakaalam na sa kanya ’yung WhatsApp number na ’yon. Mas mabuti pang umalis na lang siya sa nakakabagot na group chat na ’to.

Pero sakto, nag-post si Tim: “Hindi ako makapaniwalang may lumabas na ganitong basura sa batch natin. Nakakahiya, pramis, naiisip ko pa lang. Magnanakaw ’yan dati, kung anu-ano pang kadiri ginawa. Ngayon, miserable siya—deserve niya! Mga ’tol, gawin n’yong aral ’to, ’wag kayong gagaya sa kanya!”

Napakunot-noo si Ryder.

Kahit ano pa ang sabihin ng iba tungkol sa kanya, kebs lang—pero iba si Tim. May hindi pa sila tapos.

Noong high school, dahil mahirap ang pamilya ni Ryder, minamaliit siya ng lahat at iniiwasan. Ang tanging mabait sa kanya, ’yung katabi niya sa upuan—si Charlotte.

Maganda si Charlotte, maraming nanliligaw sa school—isa na si Tim. Pero nireject niya lahat, parang may soft spot siya kay Ryder.

Gusto rin ni Ryder si Charlotte, pero dahil sa kahirapan nila, punong-puno siya ng insecurities kaya hindi siya makapagsabi. Sa mata ni Tim, si Ryder ang karibal niya.

Isang PE class, nung wala halos tao, ninakawan ni Tim si Charlotte—kinuha niya ang pera sa wallet nito at itinago sa desk ni Ryder.

Pagkatapos ng klase, napansin ni Charlotte na nawawala ang pera. Sa “imbestigasyon” ni Tim, “natagpuan” ang pera sa desk ni Ryder.

Walang maipagtanggol si Ryder. Napagbintangan siyang magnanakaw! Lumaki ang gulo. Pinatawan siya ng mabigat na parusa, at tinanggalan pa ng financial aid para sa mahihirap.

Dahil doon, unti-unting lumayo si Charlotte sa kanya. Pati mga teacher, inisip na masama ang ugali niya—pinag-initan siya, at kalaunan, pinalayas sa klase. Bumagsak nang bumagsak ang grades niya!

Mas malala pa, nang may nawalang underwear sa girls’ dormitory, si Ryder ang naging pangunahing suspect. Nahiya siya nang todo—pinatayo pa siya sa harap, pinaakyat sa entablado sa harap ng buong klase para mag-sorry!

Walang katapusang kahihiyan. Pero nilunok niya lahat, kapit lang, para lang makapagpatuloy sa pag-aaral.

Bitbit niya ang bahid na ’yon, sariwa pa rin sa isip niya. Kahit ngayon, ramdam pa rin niya ’yung sikip sa dibdib—’yung sakit na parang sinasakal siya.

“Kasalanan mo ’to. ’Wag mo ’kong sisihin.”

Gumawa si Ryder ng group red envelope sa WhatsApp, halagang $20,000—puwedeng i-claim ng kahit sino basta mag-type ng “Bobo si Tim!”

Animnapu ang tao sa group. Nagpadala siya ng dalawampung sunod-sunod na transfer.

Hindi na nagbasa nang mabuti ang mga kaklase at basta na lang binuksan ang red envelopes:

“Bobo si Tim!”

“Bobo si Tim!”

“Bobo si Tim!”

...

Naka-on pala ang auto-reply ni Tim para sa red envelope.

“Bobo si Tim!”

$0.02 lang ang nakuha niya!