Kabanata 3
Sampung araw nang nawawala si Chloe, pero wala man lang ni isa sa pamilyang Lewis ang nag-abala na hanapin siya.
Sa kanila, si Chloe ay kahihiyan at pulutan ng tukso sa buong Sunset City. Kapag wala si Chloe, siguradong aasenso pa lalo ang negosyo ng pamilyang Lewis.
Nang maibalik ang dating anyo ni Chloe, sumama siya kay Larry para kumuha ng marriage certificate, tapos umuwi sila.
Tatlo ang anak na lalaki ni Victor.
Ang panganay ay si Harry Lewis, ang pangalawa si Jack Lewis, at ang bunso si Scott.
Dahil kay Chloe, naging hindi paborito si Scott sa loob ng pamilyang Lewis, kahit pa todo kayod siya at malaki ang naiaambag sa pag-unlad ng pamilya.
Pero sa pamilyang Lewis, sobrang baba ng tingin sa kanya—wala siyang boses sa kahit anong usapan.
Kahit manager si Scott sa Lewis Group, wala siyang kahit isang share sa kumpanya. Sweldo lang ang natatanggap niya buwan-buwan, wala man lang bonus, kaya halos sumasagad palagi ang budget ng pamilya nila.
Kahit nakabili siya ng bahay, kailangan pa rin niyang maghulog ng mortgage buwan-buwan.
“Larry, ito ang bahay namin.”
Dinala ni Chloe si Larry pauwi, itinuro ang saradong pinto, saka sinabi, “Malayo ’to sa palasyo na tinitirhan mo.”
Hawak ni Larry ang kamay niya at ngumiti. “Kung nasaan ka, doon ang tahanan.”
Uminit ang dibdib ni Chloe, parang may kumurot at gumaan sabay. Lumapit siya sa pinto at marahang kumatok.
Agad na bumukas ang pinto, at ang sumalubong ay ang nanay ni Chloe—si Maria.
Napatigil si Maria nang makita ang isang napakagandang babae at isang lalaking hindi niya kilala sa may pinto. “Sino ho ang hinahanap n’yo?”
“Ma,” tawag ni Chloe.
Lalong nalito si Maria sa “Ma.” Titig na titig siya sa magandang babaeng nasa harap niya, parang hindi agad makapaniwala.
“Ma, ako ’to… si Chloe.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Maria. Nanlaki ang mga mata niya habang tinitigan ang babaeng nasa harap. “Ikaw… si Chloe?”
“Opo, Ma. Galing na po ako. Wala na yung mga peklat ko.”
“Maria,” sabat din ni Larry.
Napatingin ulit si Maria, gulat na gulat na naman. “Ikaw naman, sino ka?”
Hinila ni Chloe si Larry palapit. “Ma, asawa ko po siya.”
Doon lang tuluyang nag-sink in kay Maria. Pero imbes na matuwa, hinila niya si Chloe sa tabi at malamig na sinabi, “Hindi ko kinikilala ’yang manugang na ’yan.”
Tapos hinaplos niya ang maputing mukha ni Chloe, halos nanginginig ang mga daliri niya. “Chloe… ikaw nga ba ’to? Naawala na lahat ng peklat mo. Anong nangyari?”
“Ma… nagpagamot po ako nitong nakaraang sampung araw. Ayos na po ako ngayon. Hindi na po kita ipapahiya.” nabulol si Chloe, pabulong na may pigtas sa lalamunan.
Mula noong insidente, siya ang naging kahihiyan ng pamilyang Lewis—ginawang katatawanan sa Sunset City. Pati mga magulang niya, lagi ring pinupulaan at pinagtatawanan ng mga tao.
“Chloe…” niyakap din siya ni Maria, umiiyak nang masakit. “Chloe, kasalanan ko ’to. Pinabayaan kita noon, kaya ganyan ang tiniis mo. Halika, pasok ka. Umupo muna kayo.”
Hinila niya si Chloe papasok ng bahay.
Pero nang makita ni Maria ang naibalik na ganda ni Chloe, parang may biglang pumasok na ibang balak sa isip niya.
Sa itsura ni Chloe ngayon, kaya na niyang makapangasawa ng mayaman—baka nga mula pa sa kilalang angkan—imbes na mapunta sa isang lalaking wala namang silbi at halatang sakim.
Tiningnan niya nang malamig si Larry na nakaupo sa gilid, saka itinuro ang pinto. “Lumabas ka.”
“Ma, ano ba ’yan? Asawa ko po ’yan. Si Lolo mismo ang pumili para sa ’kin,” depensa ni Chloe.
“Babalik tayo sa villa ng pamilya. Si Victor mismo ang magpapawalang-bisa ng kasal na ’to.” Hinila ni Maria si Chloe para umalis.
“Larry…”
Lumingon si Chloe, puno ng kawalan ng magawa ang mukha.
Nagkibit-balikat si Larry, parang wala lang, saka sumunod sa likod nila.
Sa sala ng villa ng pamilyang Lewis, nakatitig ang mga tao roon na parang hindi makapaniwala sa napakagandang babaeng nakatayo sa tabi ni Maria.
Ang nasa isip nila: Si Chloe ba ’yan?
’Yan yung Chloe na halos sampung taon nang wasak ang mukha?
Anong nangyari? Paano siya nagbago nang gano’n kabilis sa loob lang ng sampung araw?
“Ikaw ba talaga si Chloe?”
“Chloe, nagpa-retoke ka ba? Paano naging buong katawan? Ganito na ba ka-advance ang teknolohiya ngayon?”
Halos lahat sila, hindi matanggap ang nakikita.
Hindi nila mapaniwalaan na ang magandang babaeng nasa harap nila ay si Chloe na dati nilang tinatawag na “peklat.”
May ininom ba siyang himalang gamot?
Derecho si Maria sa punto. “Victor, hindi ako sang-ayon sa kasal na ’to. Sa itsura ni Chloe ngayon, kaya niyang makapangasawa mula sa kilalang pamilya—hindi ’yang lalaking wala namang silbi.”
Si Victor, nakaupo sa sofa habang humihithit ng pipa, titig na titig kay Chloe.
Hindi niya alam kung anong nangyari.
Bakit ang Chloe na halos buong katawan ang peklat, gumaling sa loob lang ng sampung araw?
Pero totoo—maganda na talaga si Chloe ngayon. Tumango siya. “May punto ka. Maraming binatang wala pang asawa sa mga prominenteng pamilya sa Sunset City. Gagamitin ko ang mga koneksyon ko para makahanap ng magandang mapapangasawa para kay Chloe.”
“H-Hindi po ako pumapayag.”
Tumayo si Chloe, nangingilid ang luha, saka sinabi, “Lolo, kayo ang nagpasya na ipakasal ako kay Larry. Ngayong si Larry ang nagpagaling sa akin, bakit po kayo bumabaligtad sa usapan?”
“You idiot!” Sinampal ni Maria ang maputing pisngi ni Chloe at pinagalitan, “Wala kang mapapala sa pagsama sa hampaslupang ’yan.”
Tinakpan ni Chloe ng palad ang pisnging nasampal, saka dinampot ang kutsilyo pangprutas sa mesa at itinapat sa mukha niya. “Kung ipipilit n’yo pa ’to sa akin, susugatan ko ’tong mukha ko. Tingnan natin kung sino’ng mananagot.”
“Ikaw…” Nanginginig sa galit si Maria.
Sumigaw si Victor, “Tigilan mo ’yang kabaliwan, Chloe. Iniisip ko lang ang kapakanan mo. Sa ganda at ayos mo ngayon, ang dali mong makahanap ng mayamang mapapangasawa at mabubuhay ka sa luho. Hindi mo kailangang magpakasal sa mahirap.”
Sa sandaling ’yon, lumapit si Larry na kanina pa tahimik. Tiningnan niya ang mga miyembro ng pamilyang Lewis at kalmadong sinabi, “Hindi ko kailangang sumali sa pamilya n’yo. Pero sa amin ni Chloe ito. May marriage certificate na kami. Kung papayag siyang maghiwalay, wala akong masasabi. Pero kung hindi, walang puwedeng pumilit sa kanya.”
“Larry, wala kang karapatang magsalita rito.”
Lumapit ang panganay na apo ng pamilyang Lewis na si Oscar, itinuro ang daliri sa ilong ni Larry at nagmura, “Isa ka lang palamuning walang silbi sa pamilyang ’to. Wala kang karapatang magsalita rito. Kapag gusto ka naming umalis, aalis ka.”
Iniabot ni Larry ang kamay niya, pinilipit ang nakaturo niyang daliri, at malamig na sinabi, “Wala pang naglakas-loob na ituro ako at murahin.”
Napasigaw si Oscar sa sakit. Napayuko ang katawan niya, kumunot ang mukha, at agad siyang nagmakaawa, “A… ako… mali ako. Bitawan mo muna ’ko.”
Binitiwan siya ni Larry.
Habol-hininga si Oscar. Tinitigan niya ang walang emosyon na mukha ni Larry at lalo siyang nag-init. Dinampot niya ang ashtray sa mesa at aambaan na ipupukpok sa ulo ni Larry.
“Anong ginagawa mo?” saway ni Victor. “Ipatong mo ’yan. Magtino ka. May hiya naman tayo.”
Lumingon si Oscar kay Victor, bakas ang hinanakit sa mukha. “Lolo, sobra na siya. Kailangan mo ’kong ipagtanggol.”
“Tama na ’yan.” Humithit si Victor sa kanyang pipa, bahagyang kumaway, saka tumingin kay Larry na nakatayo sa harap niya. “Bibigyan kita ng sampung libong dolyar. Hiwalayan mo si Chloe at ’wag ka nang mangialam sa buhay niya.”
“Ayoko!” sigaw ni Chloe.
“Walang hiya!” Pumalpak si Victor sa mesa at sumigaw, “Hindi pa ako patay! Ako pa ang ulo ng pamilyang Lewis, at ang salita ko ang masusunod.”
Ayaw ni Larry na mag-away si Chloe at ang pamilya niya dahil sa kanya.
Bumalik siya ngayon dahil sa dalawang dahilan: para suklian si Chloe at para maghiganti.
Ayaw niyang ang pagsukli niya ay maging dagdag na sakit kay Chloe o maging dahilan para magkalamat ang pagitan niya at ng pamilya niya.
“Lolo, bigyan n’yo po ako ng pagkakataong patunayan na hindi ako mas mababa kaninuman.”
“Pagkakataon?” nangisingisi si Oscar. “Larry, base sa tala, isa ka lang ulilang lumaki sa ampunan at nagserbisyo sa militar nang ilang taon. Hindi ka bagay kay Chloe. Kung gusto mo ng pagkakataon, sige. Kilala mo ba ang Legion Group? Matagal nang sinusubukan ng pamilya natin na makakuha ng deal sa kanila, pero palaging olats. Kung mapapasunod mo ang Legion Group na makipagtulungan sa atin, saka ka namin kikilalaning asawa ni Chloe.”
Matagal nang hindi gusto ni Oscar si Larry. Isang sundalong walang pera o kapangyarihan—para kay Oscar, wala siyang karapatang umasta nang gano’n kayabang.
Kaya gumawa si Oscar ng hamon para umatras si Larry.
May nakahanda na rin siyang kandidato para maging asawa ni Chloe: si Sean Hall mula sa pamilyang Hall, ang nangunguna sa Apat na Dakilang Pamilya.
“Lolo, subukan nating kumuha ng order mula sa Legion Group. Kapag nagawa niya, kikilalanin natin siya. Kapag pumalpak, kailangan niyang umalis.”
Humithit si Victor sa pipa at sinabi, “Sige. Puro pagpoproseso ng mga halamang-gamot ang negosyo ng pamilya natin. Nitong mga nakaraan, pinalawak ng Legion Group ang produksyon at naglabas ng maraming order. Ang daming kompanya ng herbal processing ang nag-aagawan para sa mga order ng Legion Lord. Kung makakakuha ka ng limang-daang libong dolyar na order mula sa Legion Group, kikilalanin kita bilang asawa ni Chloe. Sampung araw ang ibibigay ko sa ’yo.”
“Huwag nang sampung araw. Bukas, makukuha ko na ang order.”
Pagkasabi niyon, hinila ni Larry si Chloe at umalis sila.
“Ang yabang talaga ni Larry. Ang Legion Group ang nangungunang kompanya ng gamot—bilyon ang halaga. Ang makakuha ng order sa kanila, pangarap na gising,” pangungutya ni Oscar.
Nagmakaawa si Maria, “Victor, ’wag kang lumambot. Ang limang-daang libong dolyar na order, hindi naman kalakihan. Sa itsura ni Chloe ngayon, siguradong makakapag-asawa siya sa Apat na Dakilang Pamilya.”
Kinawayan siya ni Victor at sinabi, “Huwag nating idiin masyado. Kontrolado ng Apat na Dakilang Pamilya ang mga order ng Legion Lord. Hindi ’yon basta-basta nakukuha. Hayaan mong subukan ni Larry at bumagsak. Tapos hahanapan natin ng paraan na maipakasal si Chloe sa lalaking may pangalan. Kapag nakaalyansa tayo sa Apat na Dakilang Pamilya, mabilis tayong aangat sa Sunset City.”
