2 Book(s) Related to nagato

Alam mo ba kung ano ang tunay na walang pag-asang buhay? Ipinanganak akong may kapansanan sa paningin, at walang awang iniwan ako ng aking ina.
Nang sa wakas ay ikinasal ako kay Chris, ang lalaking lihim kong minahal ng sampung taon, ipinakasal ako ng aking ina sa isang pitumpung taong gulang na lalaki.
Galit na sinabi ni Chris, "Pagbabayarin kita sa panlolokong ito."
Sa loob ng tatlong taon ng aming kasal, lubos kong naranasan ang parusa ni Chris sa akin.
Pinagtiisan ko ang kahihiyan at kalungkutan, pinilit akong panoorin siyang makipaglapit sa ibang mga babae. Lahat sila'y nagtawanan sa akin, tinatapakan ang aking dignidad.
Isang araw, malamig na sinabi sa akin ni Chris, "Bumalik na ang tunay kong asawa. Maghiwalay na tayo."
Kasabay nito, nakatanggap ako ng abiso mula sa doktor: magiging ganap na akong bulag sa loob ng ilang buwan.
Umalis ako sa kawalan ng pag-asa, hinihintay ang aking pagkabulag, ngunit hindi ko inaasahan na mawawala ang aking buhay sa isang pagpatay.
Noong araw na iyon, ang karaniwang malamig at mapagmataas na si Chris ay nabaliw, mahigpit na yakap ang aking bangkay, hindi pinapayagang lumapit ang sinuman, pabulong na nagsasalita sa sarili.
"Amelia, sinabi mong gusto mo ng mainit na tahanan, na gusto mo ng anak na atin. Gagawin ko ang lahat, basta't imulat mo ang iyong mga mata at tingnan mo ako. Pakiusap..."
Pagkalipas ng anim na taon, naging pangunahing designer ako, bumalik kasama ang aking dalawang anak upang simulan ang aking makinang na buhay...
Patuloy na ina-update, may isang kabanatang idinadagdag araw-araw.

Sa Gitna ng Global na Pagyeyelo: Nagtayo Ako ng Isang Ligtas na Bahay para sa Araw ng Paghuhukom

Sa gitna ng malamig na gabi, si Juan ay naglalakad sa makapal na niyebe. Ang kanyang mga hakbang ay mabigat, at ang kanyang hininga ay nagiging ulap sa harap ng kanyang mukha. "Diyos ko, ang lamig!" bulong niya sa sarili habang pinipilit niyang magpatuloy. Ang kanyang mga kamay ay halos manhid na sa sobrang lamig, kahit na nakasuot siya ng makapal na guwantes.

Nang marating niya ang kanyang destinasyon, isang maliit na kubo na itinayo niya sa gitna ng kagubatan, agad niyang binuksan ang pinto at pumasok. "Salamat sa Diyos," sabi niya habang isinara ang pinto at siniguradong naka-lock ito. Sa loob, may maliit na kalan na nagbibigay ng init sa buong lugar. Agad niyang sinindihan ito at inilapit ang kanyang mga kamay sa apoy.

"Juan, nandiyan ka na pala," sabi ni Maria, ang kanyang asawa, na lumabas mula sa likod ng isang kurtina. "Kanina pa kita hinihintay. Kumusta ang paglalakbay mo?"

"Napakahirap, Maria. Ang lamig sa labas ay hindi ko na halos matiis," sagot ni Juan habang hinuhubad ang kanyang makapal na coat. "Pero kailangan kong maghanap ng pagkain. Hindi tayo pwedeng magutom dito."

"Alam ko, Juan. Pero sana mag-ingat ka. Ayokong may mangyari sa'yo," sabi ni Maria habang niyayakap siya ng mahigpit. "Mahal kita."

"Mahal din kita, Maria. Gagawin ko ang lahat para sa'yo at sa ating pamilya," tugon ni Juan habang hinahaplos ang buhok ng kanyang asawa. "Kailangan nating magtulungan para malampasan ang lahat ng ito."

Sa labas ng kubo, patuloy ang pag-ulan ng niyebe. Ang buong paligid ay tila isang malawak na puting disyerto. Ngunit sa loob ng maliit na kubo, si Juan at Maria ay mayroong init at pagmamahalan na nagbibigay sa kanila ng lakas upang harapin ang anumang pagsubok na darating.