Ang Kanyang Pagsisisi, Ang Kanyang Paghahari
1.1k Mga Pagtingin · Patuloy · Lillian
Apat na taon na ang nakararaan, pinalabas kong patay na ako para makatakas sa malupit kong asawa na si Aiden, at sa hudas kong kapatid. Ngayon, nagbabalik ako bilang isang makapangyarihang tagapagmana, bitbit ang lihim ng mga anak na itinago ko sa mundo.
Ipinahiya ko nang husto ang kabit niya nang utuin ko itong gumastos ng limpak-limpak na salapi para sa isang painting na sa akin naman talaga. At nang tangkain akong sukulin ni Aiden, hindi ako lumuhod para magmakaawa—binigyan ko siya ng isang malutong na sampal.
Pero sa halip na magalit, nag-apoy ang mga mata niya sa isang nakakabaliw na obsesyon. Puwersahan niya akong isinandal sa pader, at bumulong nang may halong banta, "Kahit palitan mo pa ang mukha mo, Keira, hindi ka makapagtatago sa akin. Kaninong anak 'yon?"
Akala niya ba hawak niya pa rin ako sa leeg? Puwes, nagkakamali siya. Sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng alas.
Ipinahiya ko nang husto ang kabit niya nang utuin ko itong gumastos ng limpak-limpak na salapi para sa isang painting na sa akin naman talaga. At nang tangkain akong sukulin ni Aiden, hindi ako lumuhod para magmakaawa—binigyan ko siya ng isang malutong na sampal.
Pero sa halip na magalit, nag-apoy ang mga mata niya sa isang nakakabaliw na obsesyon. Puwersahan niya akong isinandal sa pader, at bumulong nang may halong banta, "Kahit palitan mo pa ang mukha mo, Keira, hindi ka makapagtatago sa akin. Kaninong anak 'yon?"
Akala niya ba hawak niya pa rin ako sa leeg? Puwes, nagkakamali siya. Sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng alas.














