Clara Whitfield

Sa loob ng anim na taong pagsasama, isinakripisyo ko ang lahat-lahat para sa pamilyang ito.

Pero ang asawa kong si Arthur, inubos ang lahat ng oras at lakas niya sa ibang babae. Ang mas masaklap pa, mismong mga anak ko ang humiling na sana'y ang kabit niya na lang ang naging nanay nila.

Nang matanto kong itinapon na nila ako nang parang basura—na naiwan akong nag-iisa sa loob ng bahay na ito—may nagbago sa akin.

Dumapo ang mga mata ko sa Nobel Prize medal ng nanay ko, at tila may apoy na nagliyab sa aking dibdib. Pinatigas ng isang matibay na desisyon ang puso ko: Mula sa sandaling ito, mabubuhay na ako para sa sarili ko!

Asawa? Hihiwalayan ko. Mga anak? Wala na akong pakialam sa kanila.

Mula ngayon, ako na ang kapitan ng sarili kong kapalaran!

Nagbalik ako sa laboratoryo, buong-tapang na humarap sa entablado, at inangkin ang mismong karangalan na nakamit noon ng aking ina.

Pero nang tuluyan ko nang isalpak ang divorce papers sa mga kamay ni Arthur, gumuho ang mundo niya—pati na rin ang sa mga bata.

Ang una niyang silakbo ng galit ay biglang naglaho na parang bula. Namumula ang mga mata, napaluhod siya sa harapan ko, basag at paos ang kanyang boses.

"Irene... nagmamakaawa ako sa 'yo... parang awa mo na, huwag mo akong iwan..."

Ako nga pala si Katniss. Palaban ako sa trabaho, pero isang malaking sablay bilang asawa.
Walang patid ang pangangaliwa ng asawa ko sa di-mabilang na babae: sa sekretarya niya, sa unang pag-ibig niya, sa kababata niya...
Pero nang makita ko mismo ng dalawang mata ko na pumasok siya sa isang hotel kasama ang panibagong babae, doon ko tuluyang napagdesisyunang tama na—hindi ko na kaya.

Niloko ako ng boyfriend ko. Inahas ako ng best friend ko. At nauwi ako sa isang one-night stand kasama ang boss ko.

"Hello? Adeline ba 'to? Kayo ng boyfriend mo ay tinuturing na persons of interest sa isang imbestigasyon tungkol sa pagpapakalat ng malalaswang video. Kailangan mong magpunta sa presinto ngayon din."

Pagdating sa presinto, pinanood ko ang sex tape ng dalawang taong pinagkatiwalaan ko nang lubos. Pakiramdam ko, gumuho ang buong mundo ko.

Pero sa mismong gabi ring iyon ko siya nakilala—ang lalaking babago sa takbo ng buhay ko.

Nang ayaw akong tantanan ng ex ko at gumawa pa ng mga nakakadiring tsismis para sirain ang reputasyon ko, pumagitna si Ronald Williams—ang makapangyarihang CEO na nakasama ko sa isang mainit at hindi malilimutang gabi.

Tumayo siya sa harapan ko na parang isang matibay na kalasag. "Misis Williams na siya ngayon," mariin niyang sabi, habang matalim na nakatitig sa ex ko. "At ikaw? Wala ka sa kalingkingan para paligayahin ang isang babaeng tulad niya."

Hindi lang basta pagiging ligtas ang naramdaman ko. Sa mismong sandaling iyon, napatunayan ko sa sarili ko: hulog na hulog na ang loob ko sa kanya.