ข้ามเส้น

Tải xuống <ข้ามเส้น> miễn phí!

TẢI XUỐNG

บทที่ 230

โนอาห์

“ผมกลัว” ผมเอ่ยขึ้น

น้ำเสียงที่หลุดออกมาเรียบเฉย เกือบจะเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ราวกับผมกำลังยอมรับว่าไม่ชอบเล่นรถไฟเหาะ แต่ว่ามือของผมสั่นเทา นิ้วจิกลงไปในผ้าหุ้มเบาะโซฟา

เอเดนไม่ได้ขัดจังหวะ เขาไม่ได้รีบร้อนเข้ามาปลอบโยนหรือพูดถ้อยคำสวยหรู เขาแค่รอ นั่งอยู่ตรงข้ามผม วางข้อศอกไว้บนเข่า...

Đăng nhập và tiếp tục đọc
Tiếp tục đọc trong ứng dụng
Khám phá những câu chuyện vô tận trong một nơi
Hành trình vào niềm hạnh phúc văn học không quảng cáo
Thoát khỏi nơi trú ẩn đọc sách cá nhân của bạn
Niềm vui đọc sách không thể sánh bằng đang chờ bạn