Rozdział dwieście piętnaście

Luna obserwowała, jak jej dziadek i jego bracia opuszczają klub. Ciągle pocierała brzuch.

Kota objął ją ramionami. „Myślisz, że to już koniec?” wyszeptał jej do ucha.

Luna pokręciła głową, ale nie powiedziała tego na głos.

„Ja też tak nie sądzę, ale miejmy nadzieję, że na razie tak,” warknął Kota...