Rozdział osiemdziesiąty

Sephie

Mój eksperyment pomógł mi nieco złagodzić smutek, który czułam od Viktora, ale nie pozbył się go całkowicie. Znałam ten rodzaj smutku. Czułam go, gdy zmarła moja mama, ale nawet wtedy łatwiej było mi się z niego otrząsnąć. To było jak chmura, która podążała za mną wszędzie, gdzie się rusza...