Bölüm 29

Rhea

Soru, aramızda asılı kaldı; vaat dolu, ağır bir sessizlik gibi.

Yavaşça başımı salladım. Gözlerinde umudun ve ateşin alevlenişini izledim.

“Tanrıça’ya şükür,” diye soludu. Sonra eğildi; bir eli ensemi kavrarken öteki kolu belime dolandı, beni kendine iyice çekti.

Dudaklarının ilk değişi tüy...