Eudora

Sa loob ng dalawang taon naming pagsasama, nilunok ko ang lahat ng pride ko at nagpakababa hanggang sa mawalan na ako ng dignidad, para lang tawagin niyang "tuso" at "manggagamit." Sa paningin niya, isa lang akong desperadang babae na gumamit ng maruming bitag makagapang lang sa kama niya. Ginagawa ko lang daw kasangkapan ang mga bata. At kahit kailan, hinding-hindi ko raw mapapantayan ang paborito at kaawa-awa niyang "hipag."

Nang nandidiri niyang haplitin ang mga damit ko at marahas akong idiniin pababa, nanginginig ang boses na umamin ako sa kanya: "Buntis ako!" Pero tinuya lang niya ako. Nagdadrama lang daw ako. Ang masakit pa, kahit noong nakunan na ako't nawala ang anak namin, nakuha pa niyang makipagtawanan sa pamilya ng salarin.

Sa huli, sumuko na rin ako. Sagad na sagad na ang pagod ko. Ang lahat ng pagmamahal at pagtitiis ko ay balewala lang pala sa kanya.

Nang ibato ko mismo sa pagmumukha niya ang papeles ng diborsyo, akala ko ay tapos na ang lahat, pero simula pa lang pala iyon ng kalbaryo ko. Nang mahigpit niyang hawakan ang pulso ko, idiniin ako sa pinto ng kotse, at sinakop ang mga labi ko ng isang marahas at mapusok na halik na tila inaangkin ako nang buong-buo, nakakahiya mang aminin pero may naramdaman ako... Ano ba talaga ang kailangan ng lalakeng ito?

Limang taon na ang nakalipas nang iwan ako sa ere habang ipinagbubuntis ang aking kambal. Ngayon, nagbabalik ako kasama ang mga anak kong buhay na kopya ng mismong ama nila.

Matapos kong pagdusahan sa loob ng rehas ang maling paratang sa akin, itinaguyod ko nang mag-isa ang aking mga anak sa ibang bansa. Bumalik kami umaasang makapamuhay na nang tahimik, pero heto, natunton kami ng dati kong asawang si Benjamin. At ang kapal ng mukha, pinipilit pa kaming manatili sa puder niya. Kulang na lang isumpa siya ng aking kambal; hinding-hindi nila kikilalanin ang lalaking basta na lang nang-iwan sa amin noon. Ngayong unti-unti nang nabubunyag ang mga baho at kasinungalingan tungkol sa naganap na sunog, pati na rin ang mga panlilinlang ni Olivia, litong-lito na ako. Nahahati ang puso ko—magpapakain ba ako sa poot na matagal kong kinimkim, o susugal ba akong muli para bigyan ng pangalawang pagkakataon ang pag-ibig?