rozdział 154

Emma:

„Nie,” powiedziałam. „Może trochę. Ale to nie—” urwałam. „Wszystko w porządku. Po prostu... myślę.”

Daniel puścił kierownicę i na chwilę ścisnął moją dłoń. „Nie musimy jeździć, jeśli nie chcesz. Możemy po prostu pospacerować po terenie, zjeść obiad. Cokolwiek ci odpowiada.”

*Boże, Emma, weź si...