Rozdział 256

Patrzę, jak osuwa się w dół przy drzwiach, jakby nogi w końcu odmówiły posłuszeństwa, jakby ciężar wszystkiego, co ze sobą przywiózł, nie miał już gdzie uciec, tylko prosto w dół. Jedna noga wyciągnięta, druga zgięta. Jego oddech drży raz, ledwo słyszalnie, a potem przyciska rękę do boku.

W chwili, ...