Rozdział dwieście dwadzieścia ósmy

„O rany boskie!” wykrzyknęła Rosie. „Teraz muszę jechać do miasta po więcej.”

Hawkins przygryzł wargę i mruknął: „Cóż, co do tego…”

Rosabel wyglądała, jakby miała zaraz wybuchnąć jak fajerwerki na czwarty lipca. „Jedidiah Hawkins, co znowu narobiłeś?”

Wzruszył ramionami. „Jesteśmy na kwarantannie...