Hoofdstuk 7
‘Ja,’ zei Noah.
Xavier Bray zei opgetogen: ‘Ik heb je telefoontje verwacht. Het lijkt erop dat je niet langer door de familie wordt beperkt. We hebben al meer dan tien jaar niet met elkaar gesproken, of wel?’
‘Inderdaad. Hoe gaat het met mijn vader? En hoe gaat het met de familie?’ vroeg Noah.
‘Met hem gaat het geweldig. Alleen praat hij de laatste tijd veel over jou. Hij geeft zichzelf de schuld dat hij jou jarenlang heeft laten lijden. En maak je geen zorgen, het familiebedrijf draait uitstekend,’ zei Xavier.
Opgelucht zei Noah: ‘Goed om te horen. O ja, nog één ding. Is er een manier om iets aan mijn aandoening te doen?’
‘Wees gerust, meneer Anderson. Dat is allemaal geregeld zodra je niet langer beperkt was. De medicijnen worden over een paar dagen per vliegtuig naar Eagleland gebracht en aan u bezorgd door de beheerder van het Family Financial Management Center,’ zei Xavier meteen, wat Noah geruststelde.
‘Het Family Financial Management Center?’
Noah knikte; hij wist dat zijn familie vestigingen had opgezet in verschillende regio’s van Eagleland, en Oceanbridge City viel onder de jurisdictie van het Family Financial Management Center.
‘Ik begrijp het. Dat is alles voor nu, Xavier. Ik hang op,’ zei hij.
‘Natuurlijk, meneer Anderson. Als er iets is, bel me op elk moment,’ antwoordde Xavier haastig.
Nadat hij had opgehangen, dacht Noah na over zijn toekomst.
Hij besloot een baan te zoeken.
Omdat hij bemiddeld was, was een baan niet noodzakelijk voor hem. Toch vond hij dat hij beter iets makkelijks kon zoeken om de tijd door te komen dan maar wat rond te hangen.
Daarom pakte hij zijn telefoon, klikte op een app voor het zoeken naar werk en stuurde zijn cv naar elk bedrijf op de lijst, zonder zich zelfs maar de moeite te nemen om naar de functie-eisen te kijken.
Het maakte hem weinig uit wat de uitkomst zou zijn. Het was hem om het even of hij wel of niet een baan vond.
Zoals hij had verwacht, kreeg hij die hele dag maar een paar telefoontjes. En alle bedrijven wezen hem beleefd af nadat ze over zijn opleidingsniveau en ervaring hadden gehoord.
’s Middags ging plotseling zijn telefoon opnieuw.
‘Noah, slecht nieuws. Pap is opgenomen! Hij ligt op de intensive care!’
Zodra hij opnam, hoorde hij Lisa’s angstige stem.
‘Hoe kan dat? Hij is toch altijd gezond?’ vroeg hij meteen.
‘Ik weet de details niet. In elk geval, ik ben onderweg naar het Royalty-ziekenhuis. Schiet op!’ Lisa was bijna aan het snikken.
‘Oké!’
Noah hing op en nam een taxi naar het Oceanbridge City Royalty Hospital.
Hoewel hij niet veel gaf om Daniel, waren ze toch familie. Nu Daniel in het ziekenhuis lag, maakte hij zich vanzelfsprekend zorgen.
Het was avondspits en het verkeer was druk, dus Noah deed er een heel uur over om bij het ziekenhuis te komen.
Een verpleegkundige vertelde hem dat Daniel op de zesde verdieping op een afdeling lag. Toen liep hij snel naar de lift, om te ontdekken dat die propvol mensen stond.
Royalty Hospital was het grootste en meest prestigieuze van de hele stad en daarom was het er altijd druk.
Omdat hij geen tijd wilde verspillen, nam Noah de trap naar de zesde verdieping.
Hij hijgend riep hij: ‘Eindelijk.’
Hij was buiten adem en zijn rug was doorweekt van het zweet. Hij kon zijn benen niet eens meer voelen na zo hoog te hebben geklommen.
Hij dacht bij zichzelf: ‘Ik moet blijkbaar meer gaan sporten.’
Toen hij de deur openduwde, zag hij Daniel op het bed met een zuurstofslangetje in zijn neus. Zijn gezicht was bleek, zijn ademhaling was zwak en zijn ogen waren stevig gesloten.
Lisa, Sarah en Larry waren er al.
Er waren ook zo’n vijf leden van de familie Wilson aanwezig, die bij elkaar stonden en praatten.
Toen ze de deur hoorden opengaan, keken ze Noah minachtend aan.
‘Nou, nou. Is dit niet de waardeloze inwonende schoonzoon?’
‘Noah...’
Lisa’s ogen werden rood en ze barstte in tranen uit. Ze rende naar Noah toe om hem te omhelzen, trillend en met een brok in haar keel.
‘De dokter zei dat pap een hartaanval heeft gehad en er ernstig aan toe is.’
‘Rustig maar. Ik weet zeker dat het goed met hem komt,’ Noah klopte haar op haar rug en stelde haar zachtjes gerust.
‘Noah, ik dacht dat je nooit zou komen opdagen.’
Sarah sneerde: „Je bent uiteindelijk helemaal niet bloedverwant aan ons. Je wist dondersgoed dat papa er kritiek aan toe was, en toch kwam je te laat opdagen. Hij betekent niets voor je, toch?”
„Sarah, het was spitsuur en er stond een file. Ik ben zelfs de trap op gegaan…”
Noah wilde het uitleggen, maar werd meteen door Sarah onderbroken.
„Het kan me geen reet schelen wat je smoes is. Feit is dat je twee uur te laat was! Je deed het expres, toch? Je wilde papa zien sterven, nietwaar? Anders zou hij jou de schuld geven als hij je zo laat zag binnenkomen.”
„Daniel is Lisa’s vader. Hoe kan Noah nu pas komen? Dat is gewoon fout,” begonnen die familieleden met de vinger te wijzen.
„Hij weet dat hij slechts een inwonende schoonzoon is, en hij ziet zichzelf nooit als onderdeel van de familie Wilson.”
„Dat is zó ondankbaar. Zonder de familie Wilson was hij op straat van honger omgekomen!”
„Zó, zó ondankbaar!”
Iedereen bekritiseerde Noah.
Lisa was woedend. „Sarah, hoe kun je dat zeggen? Zie je het dan niet? Noah zweet overal!”
Ondertussen mengde Larry zich erin, glimlachend: „Genoeg. Mensen, geef Noah eens een beetje rust.”
In een pak, met een leren aktetas en strak naar achteren gekamd haar zag hij eruit als een parvenu.
„Jullie weten dat Noah geen auto heeft. Hij kon alleen met een taxi hierheen komen. Bovendien was er een file. Ik denk dat hij niet te laat wílde zijn.”
Larry wierp Noah een blik met een zweem van spot toe en ging toen verder.
„Daniel is buiten bewustzijn, en het familiebedrijf moet doorgaan. Nu iedereen er is, mag ik iets voorstellen? Ik stel mezelf voor als tijdelijk hoofd van de familie.
„Laat me met jullie delen wat ik denk. Deze afdeling kost 1.300 dollar per dag, maar het is in Royalty Hospital maar van gemiddelde kwaliteit. Een vriend vertelde me dat er hier een geavanceerde afdeling is, alleen voor gemeentelijke functionarissen. Maak je geen zorgen. Het is niet zó duur. Het is maar 3.000 dollar per dag.”
Hij zei het zelfgenoegzaam alsof 3.000 dollar niets voor hem was.
„Ik wil dat Daniel in de beste afdeling ligt. Hij heeft tenslotte zijn hele leven gewerkt om zijn kinderen groot te brengen. Nu hij ziek is, verdient hij natuurlijk de beste behandeling.
„De dokter zei dat Daniel naar verwachting ongeveer een halve maand opgenomen zal zijn. Met 3.000 dollar per dag komen we in totaal uit op hooguit 50.000 dollar.”
Met een frons had Lisa een vaag gevoel van wat Larry ging zeggen.
En natuurlijk kon Noah het ook wel raden. Toch keek hij onverschillig, alsof het hem allemaal geen reet kon schelen.
„Ik denk dat we Daniel misschien moeten overplaatsen naar de beste afdeling. 50.000 dollar is voor mij niets, en ik betaal het met plezier allemaal. Maar Noah is toch ook Daniels schoonzoon, nietwaar? Als hij niet bijdraagt, staat dat slecht,” glimlachte Larry.
„Noah, gezien jouw situatie zeg ik: ik neem 34.000 dollar voor mijn rekening, en jij betaalt de rest. Nou? Wat vind je?”
„Je wilt dat hij 16.000 dollar betaalt?”
Lisa sperde haar ogen open. Ze had niet veel geld op haar pas. Hoe moest Noah 16.000 dollar ophoesten?
„Waarom zeg je niks, Noah? Zeg nou niet dat je niet eens 16.000 dollar hebt. Kom op. Wij hebben toch het grootste deel van het geld voor je opgebracht, of niet?”
Larry wist niet dat Noahs ware identiteit die van een miljardair was. Voor Noah was niet alleen een luttele 16.000 dollar, maar zelfs tien miljoen kleingeld.
Noah stond bekend om zijn beminnelijke karakter; hij onthield iedereen die hem goed behandelde. Hij had aanvankelijk gepland Larry een handje te helpen, maar na Larry’s aanstootgevende gedrag liet Noah die gedachte varen.
Hij maakte zich klaar om stap voor stap Larry’s huichelarij en bedrieglijke persona bloot te leggen, zodat uiteindelijk iedereen afstand van Larry zou houden.
Tegelijkertijd koesterde Noah nog een andere gedachte.
Als Larry zich ongeremd bleef gedragen en Noah echt woedend maakte, zou hij misschien zelfs zo ver gaan om een huurmoordenaar in te huren om Larry uit de weg te ruimen.
Noah vond dat Larry gewoon veel te walgelijk was.
