Rozdział 238

Aurora

Słońce wisiało już na tyle wysoko, że malowało zasłony na złoto, kiedy drzwi znowu się otworzyły.

Do środka weszła ta sama pokojówka co wczoraj w nocy—niziutka, chuda, cicha w ten wyćwiczony, służebny sposób.

Siedziałam na łóżku.

Nie spałam.

Ani minuty.

Za każdym razem, gdy zamykałam oc...