Rozdział 8

Eileen

Łzy przestały lecieć mniej więcej o świcie, zostawiając mi spuchnięte powieki i gardło zdarte jak po długim płaczu. Leżałam zwinięta na boku, wpatrzona w ścianę. Za wyczerpana, żeby się ruszyć, ale za bardzo roztrzęsiona, żeby zasnąć. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam jego – bla...