Rozdział 142

Nina

Tętent kopyt był coraz bliżej.

Nie uciekłam. Uciec byłoby najrozsądniej – las był wystarczająco gęsty, żeby ich zgubić, poranna mgła wystarczająco gęsta, żeby się w niej schować. Ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa w chwili, gdy ich usłyszałam. Jakaś zdradziecka część mnie nie chciała się rusz...