Rozdział 14

Regis

Stałem w progu jeszcze długo po tym, jak zniknęła na końcu korytarza, z ręką zaciśniętą na framudze tak mocno, że drewno aż zatrzeszczało pod palcami. Echo jej kroków ucichło, ale jej zapach wciąż wisiał w powietrzu, teraz skwaśniały strachem i żałobą, oplatając mi gardło jak pętla.

*Idź za ...