Rozdział 134

Regis

Leśna ścieżka rozwijała się pod kopytami mojego konia jak niekończąca się wstęga księżycowego srebra i cienia. Jechałem bez przerwy od trzech godzin, odkąd opuściłem akademię, a w głowie w kółko odtwarzałem każdy moment ojcowskiego przesłuchania Korneliusza — jak ta stara gnida zbladła i jakb...