Rozdział 112

Eileen

Trzeci poranek w ambulatorium wstał zimny i cichy, jakby świat wstrzymał oddech. Obudziłam się z mętnym poczuciem niepokoju, takim, co siada człowiekowi nisko w brzuchu i ani myśli odpuścić. Przez więź czułam, jak Regis budzi się gdzieś daleko, wiele mil stąd — odległe, kojące ciepło, które ...