Rozdział 238

Twarz Aarona była niemal wciśnięta w ziemię, z trudem łapał powietrze i wydawał stłumione charczenia.

Amelia szarpnęła go w górę, podrywając z ziemi. Jej oczy były lodowate i głębokie jak zimowa noc, bez jednej iskry ciepła.

– Zaczynaj mówić. Co ty, do diabła, tutaj robisz? Włóczysz się po cmentar...