Rozdział 173

„Kiedy zostawiono mnie na progu sierocińca, zmarzniętą do kości i trzęsącą się jak osika, kiedy wychowawcy i dzieci tam pakowali mi głowę pod wodę, kiedy banda gówniarzy otoczyła mnie, biła, zabierała mi jedyny kawałek chleba, wyzywała mnie od potworów, kazała łazić po pagórkach i zbierać dla nich d...