Rozdział 88 88

Alexis

Harry pędzi przede mną, piszcząc z radości, bo długa alejka korytarza daje mu tę cudowną wolność. Idę za nim żwawym krokiem, z wyciągniętymi rękami — na wypadek, gdyby, jak to on, zaraz się wywrócił. Kiedy dociera na koniec korytarza, odwraca się i wpada prosto w moje ramiona.

— Dobra r...