Rozdział 42

PERSPEKTYWA DONATELLA

SSAĶ MI PAŁĘ.

Kąciki ust uniosły mi się w uśmiechu, wbiłem w niego wzrok. Jego oczy były pełne potrzeby, aż prosiły, żebym mu pomógł, ale ja wcale nie miałem zamiaru kończyć.

Jeszcze nie skończyłem go karać. Chcę zobaczyć, jak żebrze o więcej. Chcę patrzeć, jak się męczy.

Z...