Rozdział 349

Ktoś do pocieszenia.

Perspektywa Leonarda.

Jego jęki poruszyły we mnie coś głęboko, kiedy pchał mocniej, szybciej, a odgłos naszych ciał uderzających o siebie wypełniał całe pomieszczenie.

Trzymał się krawędzi stołu, oddychał urywanie, a ja ścisnąłem go w talii, jeszcze niegotów puścić.

I wtedy ...