Rozdział 132

Punkt widzenia Kierana

„Kieran, proszę—” głos mamy przebił się przez mroźne powietrze, a jej oddech układał się między nami w białe obłoczki. „On nie ma dokąd pójść. Jest cholernie zimno. Tylko na dzisiaj—”

„Nie.” Słowo wypadło płasko, ostatecznie, tnąc jej błaganie jak nóż jedwab.

„Jedna noc...