Rozdział 138

Ezra

Samochód wtacza się powoli i staje przed uroczym domkiem otoczonym bujną zielenią, z białym płotkiem jak z obrazka.

Ściskam kierownicę tak mocno, że aż bieleją mi knykcie, żołądek zaciska się w ciasny supeł. Wren posyła mi zachęcający uśmiech, ale jakoś wcale mnie to nie uspokaja.

Przed...