Rozdział 228

Perspektywa Hazel

Wpatrywałam się w zamknięte drzwi, a lęk nakręcał się we mnie jak sprężyna. Fred wyglądał okropnie; dyszał ciężko i, nie zważając na jakiekolwiek maniery, wciągnął mnie do środka nawet bez pukania.

— No chodź, idziemy się przywitać. — Fred pociągnął mnie stanowczo, a jego ton...