Rozdział 77 77

Idę tak daleko, jak tylko mogę, pakując między siebie a komis jak największy dystans. Idę, aż ciało odmawia posłuszeństwa. Aż niebo ciemnieje, stopy mam we krwi i resztką sił osuwam się na ziemię.

Ląduję obok krzaka, więc podciągam się ręka za ręką, aż wcisnę się pod niego. Gałązki drapią mi skórę,...