Rozdział 72 72

I chcę rzucić mojego ojca, Katerinę i Andropowów na cholernie kolana.

Drzwi windy rozjeżdżają się na chaos — dwa psy i wyrachowane spojrzenie Frederika.

Rufus i Ruby rzucają się na mnie z zaniepokojonym węszeniem, obwąchując moje bandaże jak futrzani, mali medycy. Rufus odskakuje nerwowo od mojej ...