Rozdział 57 57

„No jasne. Jesteś w tym wszystkim taka niewiniątka. Zniknąłem, to ty stwierdziłaś, że zostaniesz przyjaciółką od listów z moją byłą żoną, i to moja wina?” warczę. „Brzmi jak kara w sam raz dla mnie. Pewnie miała w zanadrzu dość jadu, żeby ci go nalać do ucha.”

Jej spojrzenie przeskakuje na moje, al...