Rozdział 40 40

Nie wiem, czy to ma mnie uspokoić, czy raczej przerazić jeszcze bardziej.

Gliniarze i dzieciak znikają w kilka sekund, ale panika zostaje. Ściska mnie w klatce, obraz zawęża się do tunelu, a ta stara, aż nazbyt znajoma bezradność drapie mnie po gardle, jakby chciała się wydostać. Nienawidzę tego — ...