Rozdział 160 160

— „No popatrzcie na nas” — mówię na głos, drapiąc je za uszami. — „Psy i ich przewodniczka, jak z jakiejś bajki.”

Rufus przekrzywia łeb i przygląda się naszemu odbiciu z takim arystokratycznym zadęciem, że aż parskam śmiechem. Jakby doskonale wiedział, że wygląda obłędnie. Dźwięk odbija się od marm...