Rozdział 158 158

„Nie rozumiesz” — mruczy, choć sama nie jestem pewna, czy mówi do Sama, czy bardziej do siebie. — „To my byliśmy tymi, co mieli wszystko zaplanowane. Każdy szczegół. Pogrzeb miał być twoim końcem, nie naszym.”

Sam robi jeden, wyważony krok do przodu. — „Wciąż myślisz, że mnie znasz, Kat?” Jego głos...