Rozdział 21

Z perspektywy Dylana

– Nie ma mowy – pokręciła stanowczo głową, choć oczy już jej się kleiły. Mimo to kurczowo trzymała się mojej koszuli, jakby ta była jej jedyną deską ratunku. – Nie będę tego żałować.

Widziałem, że toczy ciężką walkę ze snem. Jej powieki opadały, by zaraz znów unieść się z upor...