Rozdział 154

Poczułam, jak na moich policzkach wykwita jeszcze gorętszy rumieniec.

– Ma trzydzieści jeden lat – potwierdziłam cicho. – I jest... jest po prostu cudowny.

Sama byłam zaskoczona, z jaką łatwością ta prosta prawda przeszła mi przez gardło. Kiedy zaczęłam myśleć o Dylanie w ten sposób? Już nie tylko ...