Rozdział 87 87

Wydycha świszcząco powietrze i bezceremonialnie opada na krzesło obok mnie. Jej nogi klapią bezwładnie, jakby zamiast kości miała w nich piasek. Wygląda na równie wyczerpaną, jak ja się czuję.

— Rodion naprawdę nie ma pojęcia?

— Żadnego.

— Czy ktoś jeszcze wie? — pyta, zerkając na mnie ukradkie...