Rozdział 148 148

Piper wpatruje się we mnie szeroko otwartymi oczami. Spodziewam się, że wymamrocze jakieś bez przekonania „dziękuję”. Może się zarumieni i nieśmiało odwróci wzrok.

Zamiast tego w jej oczach zbierają się łzy.

— Na nic nie zasługuję.

— Owszem, zasługujesz — warczę. — Po prostu tego nie widzisz, bo...