Rozdział 106 106

— Nie kłam — mówię z pozbawionym humoru śmiechem. — To żenujące. Powinnam być ponad miarę przerażona tym, że o mało nie zostałam postrzelona, a jedyne, o czym potrafię myśleć, to jak to było, kiedy zamknąłeś drzwi do tego bezpiecznego pokoju. Jakbym została pogrzebana żywcem. Myślałam, że zaraz…

Gł...