Rozdział 10 10

– Jasne. – Mój głos brzmi piskliwie i nienaturalnie sztywno.

Zapada cisza, po czym słyszę, jak krzesło Andrei skrzypi, gdy przysuwa się bliżej. – Piper?

Przełykam nerwowo ślinę. – Tak?

– Nie sądzę, żebyś była kłamczuchą czy coś, ale… – Wstrzymuję oddech, zanim dokończy. – …Ale jeśli jesteś chora,...