Rozdział 155

Perspektywa Sheryl

Gdy odgłos opon na żwirze ucichł, schowałam twarz w dłoniach i zaniosłam się szlochem, aż spuchły mi oczy, a głos ochrypł.

W końcu skończyły mi się łzy. Wpatrywałam się tępo w sufit, czując się, jakbym utknęła w klatce — jak ptak uwięziony przez coś, co wzięłam za miłość. Ale to...