Rozdział 113

Ostatnie, co pamiętałam, to głos Neila – niski, kojący – mówiący mi, żebym oddychała. Że wszystko będzie dobrze. Że mnie trzyma.

A potem był już tylko ból.

Nie tylko ból. Czysta katorga, rozrywająca mnie od środka jak ogień szalejący pod skórą. Miałam wrażenie, jakby moje kości się kruszyły, skóra...