Rozdział 112

Vivian

Nie zamierzam tego jeść.

Gapiłam się na szaro–zieloną breję na plastikowej tacy, z uniesionymi brwiami i nozdrzami rozchylonymi w odruchu obrzydzenia. To niby miał być gulasz, albo zupa, czy inny wynalazek, który w tym tygodniu udawał jedzenie, ale pachniało to jak wilgotne skarpety i b...