Rozdział 228: Weź go jako antidotum

Mój głos był miękki i słodki, i nawet przez te moje zapłakane oskarżenia przebijała się cholernie kusząca nuta.

Przez cienki materiał jego koszuli opuszki moich palców wodziły po jego ramieniu; każdy dotyk był jak impuls prądu, co przechodził przez ciało i sprawiał, że jego mięśnie odruchowo się na...