Rozdział 157

Spojrzałam na Jakuba - jego miękkie, brązowe oczy, przekrzywiony krawat, jego pełną nadziei, niezgrabną, głęboko zakochaną twarz. Zobaczyłam wszystko, co zbudowaliśmy – to życie, które jakoś stworzyliśmy z sarkazmu, tragedii, brokatu i naleśników.

Uśmiechnęłam się, nawet gdy łzy sprawiły, że mój wzr...