Rozdział 37 Oko za oko

Podłoga była tak lodowata, że aż „gryzła” ją w skórę, wciskając się w jej kolana i łokcie. Każdy ruch ciągnął za otwarte rany, a ból był ostry i bezlitosny.

Alexandra nie było już w prywatnym pokoju. W uszach dudniły jej męskie głosy — gęste od złośliwości i szydery — wykręcające się w śmiech i drw...