Rozdział 95

– Dziękuję, Xander – wyszeptałam. Pochyliłam się i dałam mu szybki pocałunek; taki z gatunku „dziękuję, że pomagasz mi być dobrą córką, chociaż jesteś zabójcą”. Tak teraz wyglądało nasze życie.

Korzystając z telefonu, wykonałam zabezpieczone połączenia. Zadzwoniłam do dziadków na aparat, który u ni...