Rozdział 162

Punkt widzenia Maxa

Pokój wirował wokół mnie, gdy patrzyłem na posiniaczoną twarz Kierana, krew spływającą po jego brodzie, jego zadowolony uśmiech wciąż wyryty na ustach. Zacisnąłem pięści tak mocno, że moje knykcie zbielały, drżąc z czystej wściekłości. Każdy mięsień w moim ciele był napięty, ogi...