Rozdział dwieście sześćdziesiąt jeden

ANASTACIA

Biegnę w swojej iluzorycznej formie, starając się ukryć przed tymi, którzy mnie ścigają, ale zaczynam się męczyć. Zmęczenie jest nie do opisania. Muszę szybko wymyślić nowy sposób na ukrycie się. Moje oczy wędrują ku drzewom nad głową i po raz pierwszy żałuję, że nie poświęciłam się sw...